MZK Wejherowo pokazało stację H2 za 15,93 mln zł. Obsłuży sześć autobusów od Solarisa

Obiekt zbudowany został przez Rockfin za 15.928.500 PLN brutto dla floty sześciu autobusów Solaris Urbino 12 hydrogen. Wodór jest dostarczany do zajezdni trailerem, a zatankowanie jednego autobusu może trwać do około 20 minut. Prezentację stacji podczas obchodów 45-lecia przewoźnika zapowiadaliśmy już wcześniej, o czym pisaliśmy już wcześniej w TransInfo.pl.

Rozkład jazdy:

1. Jak działa własna stacja tankowania wodoru MZK Wejherowo?
2. Ile kosztowała infrastruktura i jakie parametry osiąga?
3. Jak stacja wpisuje się w wodorowy projekt MZK i obecną flotę przewoźnika?

Stacja dla sześciu Solarisów

Nowa infrastruktura powstała bezpośrednio na terenie zajezdni Miejskiego Zakładu Komunikacji Wejherowo przy ul. Tartacznej. Generalnym wykonawcą, dostawcą i integratorem technologii został Rockfin z Małkowa, wykorzystujący rozwiązanie HyVentive. Jako partner techniczny projektu wskazywany jest również DOT Engineering.

Wartość kontraktu wyniosła 15.928.500 PLN brutto. W postępowaniu Rockfin konkurował z Electrum, którego oferta opiewała na 23.774.670 PLN brutto. Pierwotnie zamawiający dysponował budżetem 7.380.000 PLN brutto, dlatego realizacja wymagała zwiększenia środków.

Stację zaprojektowano przede wszystkim pod codzienną obsługę sześciu Solarisów Urbino 12 hydrogen, które MZK wprowadziło do regularnego ruchu 29 kwietnia 2026 roku.

To infrastruktura niepubliczna, pracująca na potrzeby jednego operatora. Właśnie ten charakter inwestycji sprawił, że podczas prezentacji była ona określana jako pierwsza tego rodzaju w Polsce. Takie sformułowanie wymaga jednak ostrożności, ponieważ we wrześniu własną stacjonarną infrastrukturę H₂ na zajezdni posiadał już także PKS Rzeszów.

Dodajmy, że w Wejherowie Rockfin zdobył kolejne doświadczenie w budowie instalacji H₂ w Plslce. Firma była liderem konsorcjum EPC odpowiedzialnego za realizację stacji tankowania wodoru ORLEN w Gdyni i Płocku, obejmującą projektowanie, dostawy urządzeń, montaż, integrację systemów oraz uruchomienie infrastruktury.

Wodór przyjeżdża trailerem

Wejherowska stacja nie produkuje wodoru na miejscu. Paliwo jest dostarczane transportem drogowym w zbiornikach ciśnieniowych umieszczonych na naczepie.

Po podłączeniu trailera wodór trafia do układu stacji, gdzie jest sprężany, magazynowany, a następnie przekazywany do dystrybutora. Nominalne ciśnienie tankowania autobusów wynosi 350–420 bar.

Sama instalacja została zaprojektowana na ciśnienie do 600 bar. Sprężarka może pracować do 550 bar, natomiast stacjonarne wiązki butlowe mają ciśnienie 500 bar.

Stacja posiada dwa złącza tankowania. Zastosowano również przepływowy układ chłodzenia wodoru, system detekcji H₂ i płomienia oraz instalację umożliwiającą awaryjny zrzut gazu.

Podczas prezentacji podawano, że dystrybutor pozwala obsłużyć około dwóch autobusów w ciągu godziny. Według danych wykonawcy zatankowanie jednego pojazdu może trwać do około 20 minut.

Przed rozpoczęciem eksploatacji pracownicy MZK przeszli specjalistyczne szkolenia dostosowane do wykonywanych zadań. Dotyczyły one zarówno codziennej obsługi infrastruktury, jak i zasad bezpieczeństwa związanych z wodorem.

Od sześciu do 12 autobusów dziennie

W początkowej konfiguracji infrastruktura została przygotowana do tankowania sześciu autobusów dziennie, czyli dokładnie tylu wodorowców, ile obecnie posiada MZK.

Projekt pozostawia jednak możliwość zwiększenia wydajności do 12 autobusów dziennie. Daje to operatorowi przestrzeń do dalszego powiększania floty wodorowej bez konieczności budowania od podstaw kolejnego zaplecza.

Kluczową zmianą jest przede wszystkim uniezależnienie codziennej eksploatacji wodorowców od zewnętrznej stacji komercyjnej. Autobusy mogą zjechać po wykonaniu zadań przewozowych bezpośrednio do zajezdni i zostać przygotowane do kolejnego dnia pracy w tym samym miejscu, w którym wykonywana jest ich pozostała obsługa.

Sześć wodorowców

Infrastruktura jest drugim filarem wejherowskiego projektu wodorowego. Pierwszym był zakup sześciu Solarisów Urbino 12 hydrogen. Umowę z Solaris Bus & Coach podpisano w marcu 2025 roku. Jej wartość wyniosła 21.756.240 PLN brutto, czyli 3.626.040 PLN brutto za jeden autobus.

Pojazdy mają około 12 m długości. Wymagania zakupowe obejmowały ogniwo paliwowe o mocy minimum 60 kW, elektryczny układ napędowy o mocy co najmniej 150 kW i dachowe zbiorniki mieszczące minimum 30 kg wodoru.

Autobusy mogą zabrać minimum 73 pasażerów, w tym 28 na miejscach siedzących. Wszystkie sześć pojazdów zostało już wprowadzonych do regularnej eksploatacji.

Cały projekt obejmujący sześć autobusów, stację tankowania, infrastrukturę oraz szkolenia ma wartość 28.893.000 PLN. Narodowy Fundusz Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej przyznał na jego realizację 18.919.200 PLN dotacji oraz 4.768.800 PLN pożyczki.

45 lat MZK: od Jelcza do wodoru i AI

Prezentację stacji połączono z obchodami 45-lecia wejherowskiej komunikacji miejskiej. Jej historia rozpoczęła się 7 września 1981 roku wraz z uruchomieniem pierwszego miejskiego połączenia autobusowego.

Dzień wcześniej, 10 września, w Filharmonii Kaszubskiej odbyła się konferencja „AI w komunikacji miejskiej. Od danych do decyzji”, zorganizowana przez Izbę Gospodarczą Komunikacji Miejskiej oraz MZK Wejherowo.

Spotkanie dotyczyło praktycznego wykorzystania sztucznej inteligencji w planowaniu, organizowaniu i zarządzaniu transportem publicznym. W konferencji uczestniczyli przedstawiciele samorządów, operatorów, środowiska naukowego i firm technologicznych.

Jak wskazywał Marcin Balakowski, prezes MZK Wejherowo, zestawienie jubileuszu z konferencją technologiczną miało pokazać drogę przewoźnika od początków miejskiej komunikacji do współczesnych rozwiązań opartych na elektromobilności, wodorze i cyfrowym zarządzaniu transportem.

MZK eksploatuje obecnie 34 autobusy, z czego 10 to pojazdy zeroemisyjne. Oznacza to, że autobusy zeroemisyjne stanowią około 29 proc. floty. Sześć z nich to Solarisy wodorowe, a cztery to wcześniej zakupione autobusy bateryjne. Sieć obejmuje 17 linii, a autobusy wykonują około 2,3 mln km rocznie i przewożą około 12,9 mln pasażerów.