Twój region
Witamy na stronie Transinfo.pl Nie widzisz tego artykułu, bo blokujesz reklamy, korzystając z Adblocka. Oto co możesz zrobić: Wypróbuj subskrypcję TransInfo.pl (już od 15 zł za rok), która ograniczy Ci reklamy i nie zobaczysz tego komunikatu Już subskrybujesz TransInfo.pl? Zaloguj się

Adam Pawlik: POLREGIO potrzebuje 250 nowych pociągów za 12 mld zł. Bez wymiany taboru może wypaść z rynku po 2030 roku

inforail
18.11.2026 11:45
0 Komentarzy

POLREGIO stoi przed koniecznością przeprowadzenia drugiego etapu restrukturyzacji, który powinien koncentrować się na gruntownej odnowie taboru.

Według przedstawionych podczas Poznańskiego Kongresu Gospodarczego analiz największy kolejowy przewoźnik pasażerski w Polsce potrzebuje do 2035 roku około 250 nowych jednostek o łącznej wartości 10–12 mld zł. Bez takiej inwestycji spółka może mieć poważne problemy z konkurowaniem o kontrakty na regionalne przewozy pasażerskie po otwarciu rynku w 2030 roku. Postulat uruchomienia programu taborowego popierają przedstawiciele środowiska kolejowego, związków zawodowych oraz sejmowej Komisji Infrastruktury. Pisaliśmy o tym w InfoRail.pl.

Rozkład jazdy

  1. Dlaczego POLREGIO potrzebuje aż 250 nowych pojazdów i co stanie się z eksploatowanymi obecnie jednostkami EN57?
  2. Jakie zagrożenia dla największego przewoźnika regionalnego niesie otwarcie rynku kolejowego po 2030 roku?
  3. Kto powinien sfinansować drugi etap restrukturyzacji POLREGIO i dlaczego wskazywany jest przykład PKP Intercity?
Adam Pawlik
Adam Pawlik/foto: Polregio

Restrukturyzacja finansowa zakończona sukcesem. Teraz potrzebne są inwestycje

Przyszłość POLREGIO była jednym z tematów listopadowego Poznańskiego Kongresu Gospodarczego. Podczas panelu poświęconego przejściu spółki od kryzysu, przez restrukturyzację, do odbudowy potencjału taborowego dyskutowano o sytuacji największego polskiego kolejowego przewoźnika pasażerskiego oraz wyzwaniach związanych z liberalizacją rynku.

Uczestnicy spotkania zwracali uwagę, że dotychczasowa restrukturyzacja finansowa przyniosła wymierne efekty. POLREGIO odzyskało zdolność kredytową oraz zaufanie instytucji finansowych i partnerów rynkowych. Nie rozwiązało to jednak problemu starzejącego się taboru.

Adam Pawlik, były prezes POLREGIO i współautor raportu dotyczącego przyszłości spółki, przypomniał, że dotychczasowy program restrukturyzacyjny kosztował 1,3 mld zł.

– To był ogromny sukces, ponieważ spółka zrestrukturyzowała się finansowo, odzyskała zdolność kredytową, zdobyła zaufanie rynkowe. Program restrukturyzacji kosztował 1,3 mld zł, z czego pomoc publiczna to było 770 mln zł, 500 mln wkład własny spółki pochodzący głównie z kredytów – mówi Adam Pawlik.

W ocenie byłego prezesa proces naprawczy zatrzymał się jednak w połowie. Poprawa kondycji finansowej i organizacyjnej przedsiębiorstwa nie została uzupełniona odpowiednio dużym programem wymiany pojazdów.

To właśnie brak nowoczesnego taboru może w najbliższych latach stać się najpoważniejszym ograniczeniem rozwoju POLREGIO.

250 nowych jednostek do 2035 roku. Potrzeba nawet 12 mld zł

Przedstawiony podczas kongresu raport zakłada konieczność uruchomienia programu odbudowy potencjału taborowego POLREGIO.

Według jego autorów do 2035 roku przewoźnik powinien pozyskać około 250 nowych jednostek. Szacunkowy koszt przedsięwzięcia wynosi od 10 do 12 mld zł.

Program miałby dwa podstawowe cele. Pierwszym jest zastąpienie najbardziej wyeksploatowanych pojazdów, przede wszystkim elektrycznych zespołów trakcyjnych serii EN57. Drugim – zwiększenie liczby dostępnych jednostek, aby przewoźnik mógł obsługiwać rosnący popyt na regionalne przewozy kolejowe.

Adam Pawlik wskazuje, że do 2035 roku z eksploatacji powinno zostać wycofanych około 200 jednostek EN57 wyprodukowanych w latach 70. i 80. XX wieku.

W przypadku tych pojazdów wykonywanie kolejnych napraw na poziomie P5 oceniane jest jako ekonomicznie nieuzasadnione.

Jednocześnie samo zastąpienie wycofywanych składów nie wystarczy. POLREGIO potrzebowałoby dodatkowo około 50 jednostek, aby zwiększyć zdolności przewozowe.

W ten sposób powstało założenie zakupu łącznie około 250 nowych pojazdów.

Średni wiek taboru przekracza 45 lat

Jednym z najważniejszych problemów POLREGIO pozostaje wiek eksploatowanych pociągów.

Jak wskazano podczas kongresu, średni wiek taboru przewoźnika przekracza 45 lat. Takie pojazdy coraz trudniej dostosować do wymagań współczesnego rynku kolejowego.

Adam Pawlik przypomniał, że wcześniejszy program restrukturyzacyjny przewidywał modernizację 43 elektrycznych zespołów trakcyjnych, zakup czterech nowych EZT oraz trzech szynobusów.

Był to jednak zakres inwestycji niewystarczający dla przedsiębiorstwa obsługującego przewozy na skalę ogólnopolską.

– Sama restrukturyzacja ekonomiczno-organizacyjna to za mało w dobie wejścia w życie IV pakietu kolejowego. Aby miała ona sens, a wysiłek wszystkich stron zaangażowanych w ten proces nie poszedł na marne, spółka musi móc konkurować o nowe kontrakty po 2030 roku. Nie zrobi tego z taborem o średniej wieku przekraczającej 45 lat – podkreśla Adam Pawlik.

Zdaniem byłego prezesa zakres dotychczasowych zakupów i modernizacji odpowiada raczej potrzebom niewielkiego przewoźnika wojewódzkiego niż największego operatora regionalnego w kraju.

POLREGIO może nie spełnić wymagań przetargowych

Konieczność wymiany taboru jest bezpośrednio związana z liberalizacją rynku kolejowego i zasadami wynikającymi z IV pakietu kolejowego.

Po 2030 roku POLREGIO będzie musiało konkurować z innymi przewoźnikami o zamówienia na realizację regionalnych przewozów pasażerskich.

O wyborze operatora będą decydowały nie tylko warunki finansowe, ale również wymagania dotyczące jakości oferowanego taboru.

Organizatorzy przewozów mogą określać w dokumentacji przetargowej minimalne standardy techniczne i wyposażenie pociągów.

Adam Pawlik wskazuje, że wystarczy wprowadzenie obowiązku posiadania klimatyzacji oraz możliwości jazdy z prędkością co najmniej 120 km/h, aby część starszego taboru POLREGIO nie spełniała wymagań zamówienia.

W takim przypadku przewoźnik mógłby nie mieć możliwości złożenia oferty spełniającej warunki postępowania.

Oznaczałoby to ryzyko utraty kontraktów niekoniecznie z powodu przedstawienia mniej konkurencyjnej ceny, lecz wskutek braku pojazdów odpowiadających wymaganiom organizatora.

W ocenie autorów raportu dalsze odkładanie wymiany taboru może więc doprowadzić do stopniowego ograniczania obecności POLREGIO na rynku.

Paulina Matysiak: Zakup używanego taboru nie wystarczy

Postulat rozpoczęcia drugiego etapu restrukturyzacji popiera również posłanka Paulina Matysiak, członkini sejmowej Komisji Infrastruktury.

Zwraca ona uwagę, że standard podróżowania koleją zmienił się w ostatnich dekadach. Pasażerowie oczekują obecnie klimatyzowanych pojazdów, dostępu do internetu oraz możliwości ładowania urządzeń elektronicznych.

Spełnienie takich oczekiwań jest trudne w przypadku pociągów mających ponad 40 lat.

Zdaniem posłanki brak odpowiednich inwestycji taborowych postawi POLREGIO w niekorzystnej sytuacji wobec konkurentów po otwarciu rynku.

Matysiak zauważa, że przewoźnik próbuje poprawiać swoją sytuację poprzez pozyskiwanie używanych pojazdów. Takie działania mogą ograniczać bieżące problemy, ale nie zastąpią szerokiego programu zakupu nowoczesnych jednostek.

W jej ocenie czasu na przeprowadzenie niezbędnych inwestycji pozostaje coraz mniej.

POLREGIO jako element bezpieczeństwa państwa

Paulina Matysiak zwraca również uwagę na znaczenie POLREGIO wykraczające poza codzienną obsługę regionalnych połączeń kolejowych.

Według posłanki utrzymanie silnego przewoźnika regionalnego leży w strategicznym interesie państwa.

Spółka może bowiem odgrywać ważną rolę w systemie odporności kraju oraz w sytuacjach kryzysowych, kiedy konieczne jest szybkie organizowanie transportu dużej liczby osób.

Jako przykład wskazano działania POLREGIO w 2022 roku, po rozpoczęciu pełnoskalowej rosyjskiej agresji na Ukrainę.

Przewoźnik był wówczas szczególnie mocno zaangażowany w transport uchodźców przybywających do Polski.

W ocenie Matysiak doświadczenia te pokazują, że zdolności przewozowe POLREGIO mają znaczenie nie tylko gospodarcze, ale również dla bezpieczeństwa i funkcjonowania państwa w nadzwyczajnych okolicznościach.

Związki zawodowe przypominają o kosztach pierwszej restrukturyzacji

Za rozpoczęciem programu odbudowy taboru opowiadają się także przedstawiciele pracowników.

Marek Dębski, przewodniczący Sekcji Zawodowej NSZZ „Solidarność” Przewozów Pasażerskich, przypomniał, że pierwsza restrukturyzacja POLREGIO wiązała się z poważnymi kosztami społecznymi.

W ramach działań naprawczych zatrudnienie w przedsiębiorstwie zmniejszono o około 2,6 tys. osób.

Pracownicy zaakceptowali wówczas trudne decyzje, traktując restrukturyzację finansową jako pierwszy etap szerszego procesu odbudowy przedsiębiorstwa.

Kolejnym krokiem miało być zwiększenie i unowocześnienie floty.

Zdaniem przedstawiciela „Solidarności” właśnie ten element programu powinien zostać obecnie zrealizowany.

Nowe pociągi oznaczają również inwestycje w zaplecza techniczne

Marek Dębski podkreśla, że zakup nowych jednostek powinien być powiązany z rozbudową infrastruktury służącej ich utrzymaniu.

Nowoczesny tabor wymaga odpowiedniego zaplecza technicznego, wyposażenia warsztatów oraz wykwalifikowanych pracowników.

Program inwestycyjny mógłby zatem stworzyć perspektywy rozwoju nie tylko dla maszynistów i konduktorów, ale również dla pracowników zajmujących się przeglądami, naprawami i utrzymaniem pojazdów.

Związkowcy obawiają się jednocześnie, że utrata kontraktów przez POLREGIO mogłaby zagrozić zatrudnieniu.

Nowi operatorzy przejmujący obsługę połączeń nie musieliby bowiem być zainteresowani zatrudnieniem dotychczasowych pracowników spółki.

Z perspektywy strony społecznej odbudowa potencjału taborowego jest więc również sposobem na zapewnienie przedsiębiorstwu długoterminowej stabilności i ochronę miejsc pracy.

Państwo powinno skoordynować drugi etap restrukturyzacji

Jednym z najważniejszych postulatów przedstawionych podczas Poznańskiego Kongresu Gospodarczego jest zaangażowanie władz centralnych w przygotowanie programu inwestycyjnego POLREGIO.

Adam Pawlik uważa, że odpowiedzialność za odbudowę floty nie powinna spoczywać wyłącznie na marszałkach województw, którzy organizują regionalne przewozy pasażerskie.

Przypomina przy tym doświadczenia z lat 2014–2015, kiedy proces restrukturyzacji spółki był koordynowany na poziomie centralnym.

Wówczas doprowadzono do objęcia większościowego pakietu udziałów POLREGIO przez Agencję Rozwoju Przemysłu, a także uzyskano akceptację wszystkich 16 marszałków województw dla przygotowanego rozwiązania.

Zdaniem byłego prezesa podobny model współpracy powinien zostać wykorzystany również teraz.

Władze centralne mogłyby skoordynować działania właścicieli, organizatorów przewozów oraz samego przedsiębiorstwa, aby umożliwić przeprowadzenie programu wymiany taboru na odpowiednią skalę.

Przykład PKP Intercity. 27 mld zł na inwestycje

Adam Pawlik wskazuje PKP Intercity jako przykład przedsiębiorstwa, dla którego przygotowano wieloletni program inwestycyjny obejmujący zarówno zakup taboru, jak i rozwój zapleczy technicznych.

Jak przypomina, na przedsięwzięcia inwestycyjne narodowego przewoźnika dalekobieżnego przeznaczono 27 mld zł.

W ocenie byłego prezesa POLREGIO podobne podejście powinno zostać zastosowane wobec regionalnego transportu kolejowego.

– Nikt się nie pytał, skąd wziąć 27 mld złotych. Państwo polskie w postaci ministra infrastruktury uznało, że jest taka potrzeba dla kolei dalekobieżnych, znalazło te pieniądze, przekazało i spółka realizuje program inwestycyjny. Podobnie powinno stać się w branży regio. Wystarczy 12 mld zł, gdyż te jednostki taborowe są tańsze od pociągów dalekobieżnych. Myślę, że problem nie jest w pieniądzach – podkreśla Adam Pawlik.

Według przedstawionej koncepcji program dla POLREGIO powinien mieć charakter kompleksowy i wieloletni. Jego zakres musiałby odpowiadać zarówno potrzebom związanym z wycofywaniem najstarszych jednostek, jak i przewidywanemu wzrostowi liczby pasażerów.

EN57 Polregio
EN57 Polregio

Bez nowego taboru dotychczasowa restrukturyzacja może stracić znaczenie

Wnioski przedstawione podczas Poznańskiego Kongresu Gospodarczego wskazują, że POLREGIO znajduje się w ważnym momencie swojej działalności.

Pierwszy etap restrukturyzacji pozwolił poprawić sytuację finansową przedsiębiorstwa, ale nie rozwiązał problemu struktury wiekowej floty.

W perspektywie najbliższych lat konieczne będzie wycofanie około 200 najstarszych jednostek EN57. Jednocześnie rosnące wymagania organizatorów przewozów oraz pasażerów sprawiają, że zastępowanie ich kolejnymi używanymi pojazdami może okazać się niewystarczające.

Proponowany program zakupu około 250 nowych jednostek za 10–12 mld zł miałby umożliwić POLREGIO utrzymanie zdolności do konkurowania na rynku regionalnych przewozów pasażerskich po 2030 roku.

Na obecnym etapie jest to jednak postulat inwestycyjny przedstawiony w raporcie i popierany przez uczestników dyskusji, a nie zatwierdzony program zakupowy.

Przyszłość największego polskiego przewoźnika regionalnego będzie więc zależeć od tego, czy uda się przejść od zakończonej restrukturyzacji finansowej do rzeczywistej odbudowy potencjału taborowego.

Komentarze