Tramwaje Warszawskie straciły półtora roku. Konsekwencje, w tym finansowe, mogą być dotkliwe…

Rozkład jazdy:

1. Jakie były główne konsekwencje unieważnienia przetargu na nowe tramwaje dla Tramwajów Warszawskich?
2. W jaki sposób strata około 1,5 roku wpłynęła na tempo modernizacji taboru i jakość obsługi pasażerów w Warszawie?
3. Dlaczego opóźnienia w postępowaniach przetargowych są szczególnie kosztowne na rynku taboru tramwajowego?

Przetarg, który nie zakończył się kontraktem

Postępowanie przetargowe na nowe tramwaje miało kluczowe znaczenie dla dalszej wymiany wysłużonych pojazdów oraz zabezpieczenia obsługi nowych i planowanych tras. Jego unieważnienie sprawiło, że cały proces – od przygotowania dokumentacji, przez dialog z producentami, aż po ocenę ofert – musiał zostać w praktyce rozpoczęty od nowa.

W realiach rynku taboru szynowego oznacza to nie tylko formalne opóźnienie, ale faktyczną utratę około 1,5 roku, który mógł zostać przeznaczony na produkcję i dostawy nowych pojazdów.

Konsekwencje dla taboru i pasażerów

Stracony czas bezpośrednio przekłada się na wolniejsze tempo odmładzania floty. Tramwaje Warszawskie nadal muszą opierać się na starszych pojazdach, które wymagają częstszych napraw, generują wyższe koszty utrzymania i są mniej komfortowe dla pasażerów.

Opóźnienie w zakupie nowego taboru ogranicza również elastyczność w planowaniu pracy przewozowej, zwłaszcza w kontekście uruchamiania kolejnych odcinków tras tramwajowych i wzmacniania oferty na liniach o największym obciążeniu.

Rynek producentów nie czeka

Unieważnienie przetargu i konieczność jego ponownego ogłoszenia oznacza także wejście w mniej korzystny moment rynkowy. Ceny taboru tramwajowego w Europie rosną, a moce produkcyjne producentów są w dużej mierze zakontraktowane na kilka lat do przodu. Każde opóźnienie po stronie zamawiającego zmniejsza szansę na szybkie podpisanie umowy i terminowe dostawy.

Dodatkowo zmieniające się realia finansowe i regulacyjne powodują, że warunki nowego postępowania mogą okazać się mniej korzystne niż te sprzed półtora roku.

Strata 1,5 roku w procesie zakupowym oznacza, że część inwestycji infrastrukturalnych musi być obsługiwana starszym taborem lub z mniejszą rezerwą operacyjną.

To z kolei zwiększa ryzyko problemów eksploatacyjnych i utrudnia utrzymanie wysokiej punktualności oraz jakości usług.

Wnioski na przyszłość

Unieważnienie przetargu na nowe tramwaje pokazało, jak kosztowny w skutkach może być brak finalizacji dużego postępowania taborowego. W przypadku Tramwajów Warszawskich strata 1,5 roku to nie tylko liczba w harmonogramie, ale realne opóźnienie modernizacji floty, wyższe koszty utrzymania i wolniejsze podnoszenie standardu podróży.

Dla miejskiego przewoźnika to doświadczenie, które powinno przełożyć się na jeszcze większą ostrożność w przygotowywaniu przyszłych przetargów oraz maksymalne ograniczanie ryzyka ich unieważnienia – bo w transporcie publicznym czas stracony bardzo trudno nadrobić.