Wojewódzki S\u0105d Administracyjny w L. wyrokiem z dnia 28 stycznia 2004 r. oddali\u0142 skarg\u0119 Prezydenta Miasta L. na rozstrzygni\u0119cie nadzorcze Wojewody L. z dnia 7 listopada 2003 r. stwierdzaj\u0105ce niewa\u017cno\u015b\u0107 zarz\u0105dzenia Prezydenta Miasta L. z dnia 24 lipca 2003 r. w sprawie przyj\u0119cia regulaminu przewozu osób i baga\u017cu r\u0119cznego pojazdami 'MPK L.’ Sp. z o.o. w cz\u0119\u015bci obejmuj\u0105cej §10 pkt 12 regulaminu. Przepis §10 pkt 12 regulaminu stanowi, \u017ce kontroler jest uprawniony do udaremnienia próby opuszczenia pojazdu (bez u\u017cycia si\u0142y) pasa\u017cerowi nieposiadaj\u0105cemu wa\u017cnego biletu lub dokumentu uprawniaj\u0105cego do ulgowego b\u0105d\u017a bezp\u0142atnego przejazdu do chwili: a) uiszczenia kary na miejscu gotówk\u0105 za pope\u0142nione wykroczenie przewozowo-taryfowe w \u015brodku komunikacji miejskiej, b) ustalenia danych personalnych i wystawienie biletu op\u0142aty dodatkowej, kredytowej na podstawie okazanego dokumentu to\u017csamo\u015bci, c) okazania dokumentu potwierdzaj\u0105cego posiadane uprawnienia do przejazdu ulgowego b\u0105d\u017a bezp\u0142atnego, d) przyjazdu funkcjonariuszy Policji lub Stra\u017cy Miejskiej (dotyczy pasa\u017cerów nieposiadaj\u0105cych lub odmawiaj\u0105cych okazania dokumentu to\u017csamo\u015bci).
Wojewoda L. w rozstrzygni\u0119ciu nadzorczym wskaza\u0142, \u017ce regulamin nie jest aktem normatywnym. Postanowienia regulaminu nie mog\u0105 by\u0107 sprzeczne z przepisami Prawa przewozowego i innymi przepisami prawa.
W regulaminie natomiast nie mog\u0105 by\u0107 zawarte przepisy dotycz\u0105ce kontroli dokumentów przewozu osób lub baga\u017cu, gdy\u017c zagadnienia te normuje art. 33a ustawy – Prawo przewozowe. Zakres uprawnie\u0144 przys\u0142uguj\u0105cych kontrolerowi zosta\u0142 okre\u015blony w przepisie art. 33a ustawy – Prawo przewozowe. Regulacja §10 pkt 12 regulaminu budzi w\u0105tpliwo\u015b\u0107 tak\u017ce w kontek\u015bcie art. 41 ust. 1 Konstytucji RP zapewniaj\u0105cego ka\u017cdemu nietykalno\u015b\u0107 osobist\u0105 i wolno\u015b\u0107 osobist\u0105, a ograniczenie wolno\u015bci mo\u017ce nast\u0105pi\u0107 tylko na zasadach i w trybie okre\u015blonym w ustawie. Regulacja zakwestionowanego regulaminu nie mie\u015bci si\u0119 w poj\u0119ciach 'warunków obs\u0142ugi pasa\u017cerów’ lub 'zasad korzystania z us\u0142ug publicznych’. Regulamin okre\u015blaj\u0105cy warunki obs\u0142ugi podró\u017cnych, odprawy oraz przewozu osób i rzeczy mo\u017ce okre\u015bla\u0107 jedynie techniczne warunki \u015bwiadczenia us\u0142ug w zakresie przewozu osób i rzeczy (glosa do uchwa\u0142y SN z dnia 6 wrze\u015bnia 1991 r., III CZP 75\/91, OSP 1993, nr 7-8, poz. 150).
Wojewódzki S\u0105d Administracyjny, rozpoznaj\u0105c skarg\u0119 Prezydenta Miasta L. na rozstrzygni\u0119cie nadzorcze Wojewody L., w uzasadnieniu wskaza\u0142, \u017ce art. 90 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorz\u0105dzie gminnym okre\u015blaj\u0105cy termin dor\u0119czenia wojewodzie jako organowi nadzoru uchwa\u0142 i zarz\u0105dze\u0144 organów gminy nie stanowi o zakresie nadzoru.
Zakres nadzoru zosta\u0142 okre\u015blony w art. 171 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej i dotyczy on legalno\u015bci dzia\u0142ania zarówno wobec uchwa\u0142, jak i zarz\u0105dze\u0144 niezale\u017cnie od tego, czy istnia\u0142 obowi\u0105zek ich dor\u0119czenia.
Terminy dor\u0119czenia uchwa\u0142 i zarz\u0105dze\u0144 okre\u015blone w art. 90 ustawy o samorz\u0105dzie gminnym maj\u0105 charakter instrukcyjny, a wi\u0119c w przypadku ich przekroczenia termin 30-dniowy okre\u015blony w art. 91 ust. 1 ustawy liczy si\u0119 dla organu nadzoru od dnia faktycznego ich dor\u0119czenia.
Zarz\u0105dzenie nr 555\/2003 Prezydenta Miasta L. z dnia 24 lipca 2003 r. zosta\u0142o dor\u0119czone organowi nadzoru w dniu 8 pa\u017adziernika 2003 r., a rozstrzygni\u0119cie nadzorcze podj\u0119to w dniu 7 listopada, a zatem nie przekracza terminu przewidzianego w art. 91 ust. 1 ustawy.
Zdaniem S\u0105du stanowisko Wojewody L., \u017ce kwestia kontroli dokumentów przewozu osób i baga\u017cu r\u0119cznego nie mie\u015bci si\u0119 w poj\u0119ciu 'warunków obs\u0142ugi podró\u017cnych, odprawy oraz przewozu osób i rzeczy’, o których mowa w art. 4 ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. – Prawo przewozowe (tekst jedn. Dz. U. z 2000 r. Nr 50, poz. 601 z pó\u017an. zm.), jest prawid\u0142owe. Przepis art. 33a ustawy reguluje szczegó\u0142owo sprawy kontroli dokumentów, i kwestia ta nie mo\u017ce by\u0107 uregulowana w regulaminie. Nadto 'udaremnienie próby opuszczenia pojazdu (bez u\u017cycia si\u0142y)’ budzi w\u0105tpliwo\u015bci w \u015bwietle chronionych konstytucyjnie praw: nietykalno\u015bci osobistej i wolno\u015bci osobistej oraz prawa swobodnego przemieszczania si\u0119, zagwarantowane w art. 41 ust. 1 i art. 52 ust. 1 Konstytucji RP.
Ograniczenie praw przewidzianych w Konstytucji mo\u017ce nast\u0105pi\u0107 tylko w drodze ustawy. Wojewódzki S\u0105d Administracyjny podniós\u0142, \u017ce Wojewoda L. rozstrzygni\u0119ciem nadzorczym nie obj\u0105\u0142 ca\u0142ego rozdzia\u0142u 6 regulaminu, ograniczaj\u0105c si\u0119 do §10 pkt 12, podczas gdy pozosta\u0142e przepisy powtarzaj\u0105 uregulowanie zawarte w art. 33a Prawa przewozowego. Zakres ingerencji – jak poda\u0142 S\u0105d – zale\u017cy od uznania organu nadzoru i pozostaje poza kognicj\u0105 s\u0105du. Regulamin przewozu osób i rzeczy zgodnie z art. 4 Prawa przewozowego mo\u017ce wyda\u0107 przewo\u017anik. Miejskie Przedsi\u0119biorstwo Komunikacyjne Spó\u0142ka z o.o. w L. jest przewo\u017anikiem, którego regulamin stosownie do art. 13 ust. 2 ustawy z dnia 20 grudnia 1996 r. o gospodarce komunalnej (Dz. U. z 1997 r. Nr 9, poz. 43 z pó\u017an. zm.) wymaga\u0142 zatwierdzenia przez organ samorz\u0105du terytorialnego – Prezydenta Miasta L., a zatem i oceny pod wzgl\u0119dem zgodno\u015bci z prawem, co oznacza – zdaniem s\u0105du – \u017ce organ samorz\u0105du terytorialnego ma wp\u0142yw na jego tre\u015b\u0107.
Skarg\u0119 kasacyjn\u0105 od wyroku Wojewódzkiego S\u0105du Administracyjnego z dnia 28 stycznia 2004 r. wniós\u0142 Prezydent Miasta L., zarzucaj\u0105c naruszenie: 1) prawa materialnego przez jego b\u0142\u0119dn\u0105 wyk\u0142adni\u0119 i niew\u0142a\u015bciwe zastosowanie art. 4 ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. – Prawo przewozowe (tekst jedn. Dz. U. z 2000 r. Nr 50, poz. 601 z pó\u017an. zm.) przez przyj\u0119cie, \u017ce regulamin przewozów nie mo\u017ce regulowa\u0107 spraw zwi\u0105zanych z kontrol\u0105 uregulowania op\u0142aty za przejazd, 2) art. 91 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorz\u0105dzie gminnym przez ustalenie, \u017ce zatwierdzenie regulaminu przewozu osób przez organ wykonawczy gminy podlega nadzorowi wojewody, polegaj\u0105cemu na mo\u017cliwo\u015bci stwierdzenia jego niewa\u017cno\u015bci rozstrzygni\u0119ciem nadzorczym, 3) art. 41 Konstytucji RP przez przyj\u0119cie, \u017ce §10 pkt 1 regulaminu ogranicza nietykalno\u015b\u0107 i wolno\u015b\u0107 osobist\u0105 podró\u017cnych.
Prezydent wnosi\u0142 o uchylenie zaskar\u017conego wyroku w ca\u0142o\u015bci i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki S\u0105d Administracyjny. W skardze kasacyjnej podniesiono, \u017ce przepis art. 4 ustawy – Prawo przewozowe upowa\u017cnia przewo\u017aników do wydawania regulaminów okre\u015blaj\u0105cych warunki obs\u0142ugi podró\u017cnych oraz przewozu osób i rzeczy. Poj\u0119cie 'warunki obs\u0142ugi podró\u017cnych oraz przewozu osób i rzeczy’ jest poj\u0119ciem nieprecyzyjnym i mo\u017ce by\u0107 ró\u017cnie interpretowane, je\u017celi chodzi o zakres dopuszczalnej regulacji, dlatego celowe jest dokonanie przez S\u0105d wyk\u0142adni art. 4 ustawy – Prawo przewozowe, a tego Wojewódzki S\u0105d Administracyjny nie dokona\u0142. Zdaniem skar\u017c\u0105cego z tre\u015bci tego przepisu nie wynika, aby warunki te musia\u0142y by\u0107 ograniczone wy\u0142\u0105cznie do strony technicznej us\u0142ugi, jak b\u0142\u0119dnie przyj\u0105\u0142 organ nadzoru oraz Wojewódzki S\u0105d Administracyjny. Zdaniem skar\u017c\u0105cego przewo\u017anik jest uprawniony do ustalania w regulaminie równie\u017c innych warunków przewozu, w tym warunków niezb\u0119dnych do wyegzekwowania nale\u017cnej mu op\u0142aty za przewóz i op\u0142aty dodatkowej. Regulamin staje si\u0119 cz\u0119\u015bci\u0105 sk\u0142adow\u0105 umowy przewozu, do której zawarcia dochodzi mimo braku biletu, przez sam fakt zaj\u0119cia miejsca w autobusie. Pasa\u017cer bez wa\u017cnego biletu wyra\u017ca zgod\u0119 na zastosowanie wobec niego \u015brodków okre\u015blonych w ustawie – Prawo przewozowe i w regulaminie. Je\u017celi pasa\u017cer nie reguluje nale\u017cno\u015bci za przewóz, to osoba upowa\u017cniona ma prawo zwróci\u0107 si\u0119 do Policji o podj\u0119cie czynno\u015bci zmierzaj\u0105cych do ustalenia to\u017csamo\u015bci podró\u017cnego, ale pasa\u017cer mo\u017ce opu\u015bci\u0107 pojazd na przystanku przed nadej\u015bciem Policji.
Skar\u017c\u0105cy podniós\u0142, \u017ce art. 33a ustawy – Prawo przewozowe nie reguluje precyzyjnie uprawnie\u0144 przewo\u017anika w przypadku stwierdzenia, \u017ce pasa\u017cer nie ma uprawnionego biletu na przejazd. Artyku\u0142 15 ust. 3 ustawy przewiduje mo\u017cliwo\u015b\u0107 usuni\u0119cia ze \u015brodka transportu osób odmawiaj\u0105cych zap\u0142acenia nale\u017cno\u015bci za przewóz. Usuni\u0119cie pasa\u017cera z regu\u0142y wi\u0105\u017ce si\u0119 z u\u017cyciem si\u0142y fizycznej. Z powy\u017cszego wnosz\u0105cy skarg\u0119 kasacyjn\u0105 wywodzi, \u017ce przewo\u017anik jest równie\u017c uprawniony do zastosowania \u015brodków \u0142agodniejszych wobec pasa\u017cera okre\u015blonych w §10 pkt 12 regulaminu, który jest przedmiotem kontroli w niniejszym post\u0119powaniu. Sam za\u015b fakt zatrzymania pasa\u017cera do czasu podj\u0119cia przez policj\u0119 czynno\u015bci zmierzaj\u0105cych do ustalenia jego to\u017csamo\u015bci nie jest równoznaczne z pozbawieniem lub ograniczeniem wolno\u015bci osobistej zagwarantowanej w art. 41 Konstytucji RP. Pasa\u017cer jad\u0105cy bez biletu powinien pozosta\u0107 w autobusie do czasu przybycia Policji. W tej sytuacji nie mo\u017ce by\u0107 mowy o naruszeniu wolno\u015bci osobistej osoby, która nie wype\u0142nia ustawowych obowi\u0105zków zap\u0142aty za przewóz i udokumentowania swojej to\u017csamo\u015bci, jak równie\u017c aby postanowienia regulaminu by\u0142y sprzeczne z zasadami wspó\u0142\u017cycia spo\u0142ecznego. Zdaniem skar\u017c\u0105cego sytuacja wykreowana przez rozstrzygni\u0119cie nadzorcze oraz zaskar\u017cony wyrok uniemo\u017cliwia \u015bciganie wykroczenia z art. 121 k.w. Odnosz\u0105c si\u0119 do zg\u0142oszonego zarzutu naruszenia art. 91 ust. 1 ustawy o samorz\u0105dzie gminnym, skar\u017c\u0105cy poda\u0142, \u017ce regulamin przewozu osób i baga\u017cu r\u0119cznego zosta\u0142 okre\u015blony jako zarz\u0105dzenie, lecz tre\u015b\u0107 wskazuje, \u017ce nie odpowiada on tre\u015bci zarz\u0105dze\u0144 wydawanych na podstawie tego przepisu, która form\u0119 zarz\u0105dze\u0144 przewiduje w czterech przypadkach: powo\u0142ania i odwo\u0142ania zast\u0119pców, zarz\u0105dzenia ewakuacji z terenów zagro\u017conych, okre\u015blenia regulaminu organizacyjnego gminy, wydawania przepisów porz\u0105dkowych niecierpi\u0105cych zw\u0142oki. Przyj\u0119cie regulaminu ma charakter – jak poda\u0142 skar\u017c\u0105cy – o\u015bwiadczenia woli kszta\u0142tuj\u0105cego tre\u015b\u0107 umowy przewozu \u015brodkami 'MPK L.’ Sp. z o.o. O ile uchwa\u0142y zarz\u0105du jako organu kolegialnego mie\u015bci\u0142y si\u0119 w dyspozycji art. 91 ust. 1 ustawy o samorz\u0105dzie gminnym, kompetencja wynikaj\u0105ca z tego przepisu dla Wojewody w stosunku do zarz\u0105dze\u0144 zosta\u0142a ograniczona do przypadków, w jakich organ wykonawczy jest uprawniony do ich wydawania.
W odpowiedzi na skarg\u0119 kasacyjn\u0105 Wojewoda L. wnosi\u0142 o jej oddalenie. Ustosunkowuj\u0105c si\u0119 do zarzutu skargi, a mianowicie naruszenia art. 91 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorz\u0105dzie gminnym, Wojewoda podniós\u0142, \u017ce przed nowelizacj\u0105 ustawy o samorz\u0105dzie gminnym dokonan\u0105 ustaw\u0105 z dnia 20 czerwca 2002 r. o bezpo\u015brednim wyborze wójta, burmistrza i prezydenta miasta (Dz. U. Nr 113, poz. 984 z pó\u017an. zm.) zatwierdzenie regulaminu przewozu osób i rzeczy nast\u0119powa\u0142o w formie uchwa\u0142y zarz\u0105du gminy i wojewoda móg\u0142 stwierdzi\u0107 niewa\u017cno\u015b\u0107 takiej uchwa\u0142y. Zmiana podmiotu do zatwierdzenia regulaminu (wójta) i formy (zarz\u0105dzenia) nie powoduje wy\u0142\u0105czenia tego aktu spod nadzoru wojewody.
Zmiana tre\u015bci art. 90 ust. 1 i 91 ust. 1 ustawy o samorz\u0105dzie gminnym wy\u017cej podan\u0105 ustaw\u0105 w zakresie przed\u0142o\u017cenia wojewodzie uchwa\u0142 rady gminy w ci\u0105gu 7 dni od dnia ich podj\u0119cia i aktów porz\u0105dkowych w ci\u0105gu 2 dni od ich ustanowienia skutkuje, \u017ce wojewoda w terminie do 30 dni od dnia dor\u0119czenia mo\u017ce orzec o ich niewa\u017cno\u015bci. Z tre\u015bci przepisów art. 90 i art. 91 ustawy o samorz\u0105dzie gminnym nie mo\u017cna wywie\u015b\u0107, \u017ce zarz\u0105dzenia wójta (burmistrza) poza porz\u0105dkowymi nie podlegaj\u0105 nadzorowi. Przez zarz\u0105dzenie wójta, burmistrza, prezydenta miasta nale\u017cy rozumie\u0107 wszystkie akty poza decyzjami administracyjnymi bez wzgl\u0119du na nazw\u0119, jaka zostanie nadania rozstrzygni\u0119ciu. Zarz\u0105dzenia obok decyzji administracyjnych s\u0105 prawn\u0105 form\u0105, w jakiej podejmuje si\u0119 w\u0142adcze rozstrzygni\u0119cie. Artyku\u0142 13 ust. 2 ustawy z dnia 20 grudnia 1996 r. o gospodarce komunalnej (Dz. U. z 1997 r. Nr 9, poz. 43 z pó\u017an. zm.) nie wskazuje formy decyzji do zatwierdzenia regulaminu, tzn. \u017ce nast\u0119puje w formie zarz\u0105dzenia. Zdaniem Wojewody L. drugi zarzut skargi zwi\u0105zany z tre\u015bci\u0105 art. 4 ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. – Prawo przewozowe oraz art. 41 Konstytucji RP jest chybiony. Zakres uprawnie\u0144 przys\u0142uguj\u0105cych kontrolerowi zosta\u0142 precyzyjnie okre\u015blony w art. 33a ustawy – Prawo przewozowe i nie mo\u017ce by\u0107 rozszerzony w regulaminie. Regulamin okre\u015blaj\u0105cy warunki obs\u0142ugi podró\u017cnych, odprawy oraz przewozu osób i rzeczy mo\u017ce okre\u015bla\u0107 jedynie techniczne warunki \u015bwiadczenia us\u0142ug w zakresie przewozu osób i rzeczy. Tre\u015b\u0107 §10 pkt 12 regulaminu narusza art. 41 ust. 1 Konstytucji RP, zgodnie z którym ka\u017cdemu konstytucyjnie jest zapewniona nietykalno\u015b\u0107 osobista i wolno\u015b\u0107 osobista. Pozbawienie lub ograniczenie wolno\u015bci mo\u017ce wynika\u0107 tylko z ustawy, a ewentualna zmiana w tym zakresie przepisów ustawy le\u017cy w gestii ustawodawcy.
Prawo do wolno\u015bci osobistej zagwarantowane konstytucyjnie podlega ograniczeniom, które s\u0105 niezb\u0119dne w demokratycznym pa\u0144stwie prawnym, które wynikaj\u0105 z Konstytucji i przepisów prawa mi\u0119dzynarodowego ratyfikowanego przez Polsk\u0119. Przepisy te to Mi\u0119dzynarodowy Pakt Praw Obywatelskich i Politycznych, Europejska Konwencja o ochronie praw cz\u0142owieka i podstawowych wolno\u015bci, które tak\u017ce pozwalaj\u0105 na pozbawienie wolno\u015bci czy jej ograniczenie tylko w trybie okre\u015blonym w ustawie. Regulamin zatem nie mo\u017ce wprowadza\u0107 ograniczenia (pozbawienia) wolno\u015bci.
Naczelny S\u0105d Administracyjny zwa\u017cy\u0142, co nast\u0119puje:
Nie mo\u017cna podzieli\u0107 zarzutu skargi kasacyjnej, \u017ce s\u0105d orzekaj\u0105cy w sprawie naruszy\u0142 art. 4 ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. – Prawo przewozowe (tekst jedn. Dz. U. z 2000 r. Nr 50, poz. 601 z pó\u017an. zm.). Przepis art. 4 ustawy stanowi, \u017ce przewo\u017anik mo\u017ce wydawa\u0107 regulaminy okre\u015blaj\u0105ce warunki obs\u0142ugi podró\u017cnych, odprawy oraz przewozu osób i rzeczy. Ta generalna zasada zawarta w ustawie – Prawo przewozowe, co do uregulowa\u0144 statutowych nak\u0142ada na przewo\u017anika okre\u015blenie warunków obs\u0142ugi podró\u017cnych. W art. 13 ustawy z dnia 20 grudnia 1996 r. o gospodarce komunalnej (Dz. U. z 1997 r. Nr 9, poz. 43 z pó\u017an. zm.) okre\u015blono, co powinien zawiera\u0107 regulamin. W my\u015bl tego przepisu spó\u0142ka w regulaminie okre\u015bla zasady korzystania ze \u015bwiadczonych przez ni\u0105 us\u0142ug publicznych. Z przepisu tego wynika, \u017ce regulamin mo\u017ce wyda\u0107 sama strona, któr\u0105 do tego upowa\u017cniaj\u0105 wyra\u017anie w\u0142a\u015bciwe przepisy i tylko w granicach tych przepisów. Regulamin bowiem wydany w granicach upowa\u017cnienia ustawowego wi\u0105\u017ce inne podmioty go dotycz\u0105ce, które maj\u0105 mo\u017cliwo\u015b\u0107 dowiedzenia si\u0119 o jego tre\u015bci w sposób zwyczajowo przyj\u0119ty, np. przez wywieszenie w \u015brodkach masowego przejazdu. Regulamin natomiast nie mo\u017ce zmienia\u0107 bezwzgl\u0119dnie obowi\u0105zuj\u0105cych przepisów. S\u0105d Najwy\u017cszy w uchwale z dnia 6 wrze\u015bnia 1991 r., III CZP 75\/91 (OSNCP 1992, nr 5, poz. 67) poda\u0142, \u017ce 'postanowienia regulaminu zgodnie z art. 4 ust. 2 Prawa przewozowego nie mog\u0105 narusza\u0107 przepisów ustawy i umów zawartych na podstawie ustawy’.
W art. 33a Prawa przewozowego zosta\u0142y okre\u015blone uprawnienia przewo\u017anika w przypadku odmowy przez podró\u017cnego zap\u0142acenia nale\u017cno\u015bci, jak równie\u017c niemo\u017cno\u015bci ustalenia to\u017csamo\u015bci podró\u017cnego.
Regulamin wydany przez Prezydenta Miasta L. w cz\u0119\u015bci, w której zosta\u0142 zakwestionowany rozstrzygni\u0119ciem nadzorczym, wprowadzi\u0142 uregulowania w tym zakresie odmienne od postanowie\u0144 ustawowych.
Przepis ustawy przewiduje w przypadku odmowy zap\u0142acenia nale\u017cno\u015bci przez pasa\u017cera i niemo\u017cno\u015bci ustalenia danych personalnych podró\u017cnego zwrócenie si\u0119 do funkcjonariusza Policji i innych organów porz\u0105dkowych, które maj\u0105 uprawnienia do ustalenia to\u017csamo\u015bci osób, o podj\u0119cie w tym celu czynno\u015bci. Natomiast §10 ust. 12 regulaminu upowa\u017cnia kontrolera do udaremnienia próby opuszczenia pojazdu pasa\u017cerowi, który to kontroler nie jest ani funkcjonariuszem Policji, ani innym organem porz\u0105dkowym maj\u0105cym ustawowe prawo do zatrzymania podró\u017cnego. Przepis regulaminu zmienia zatem bezwzgl\u0119dnie obowi\u0105zuj\u0105cy przepis art. 33a Prawa przewozowego, a tego nie mo\u017ce czyni\u0107 regulamin.
Artyku\u0142 15 ust. 2 i 3 ustawy, na którego przepisy powo\u0142uje si\u0119 skar\u017c\u0105cy, dotycz\u0105 usuni\u0119cia osoby ze \u015brodka transportowego lub niedopuszczenia do przewozu z powodów okre\u015blonych w tym przepisie, natomiast art. 33a dotyczy kontroli dokumentów przewozu osób lub baga\u017cu, który w swym zakresie znajduje pe\u0142n\u0105 w tym przedmiocie regulacj\u0119 i nie mo\u017ce by\u0107 zmieniona w regulaminie. Artyku\u0142 41 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej – jak s\u0142usznie podkre\u015blono w rozstrzygni\u0119ciu nadzorczym Wojewody – zapewnia nietykalno\u015b\u0107 i wolno\u015b\u0107 osobist\u0105, a przekroczenie lub ograniczenie wolno\u015bci mo\u017ce nast\u0105pi\u0107 tylko na zasadach i w trybie okre\u015blonych w ustawie. W sprawie niniejszej t\u0105 ustaw\u0105, o której mówi przepis Konstytucji, jest Prawo przewozowe.
Nie jest zasadny równie\u017c zarzut skargi kasacyjnej naruszenia art. 91 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorz\u0105dzie gminnym (tekst jedn. Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 z pó\u017an. zm.). W przepisie tym ustawodawca nie uwzgl\u0119dni\u0142 zró\u017cnicowanego charakteru aktów organu gminy, jak uczyni\u0142 to w art. 101 omawianej ustawy, który to przepis odnosi si\u0119 wy\u0142\u0105cznie do uchwa\u0142 i zarz\u0105dze\u0144 podj\u0119tych w sprawach z zakresu administracji publicznej. O dopuszczalno\u015bci kontroli aktu nie decyduje nazwa tego aktu, lecz tre\u015b\u0107. O w\u0142a\u015bciwo\u015bci organu bowiem nie mo\u017cne decydowa\u0107 'nag\u0142ówek’ aktu. Brak nazwania aktu 'uchwa\u0142\u0105’ organu gminy czy 'zarz\u0105dzenia’, je\u017celi jest przewidziana taka forma rozstrzygni\u0119cia, nie jest decyduj\u0105ce. Zakres rozstrzygni\u0119cia nadzorczego nie ogranicza si\u0119 tylko do tych zarz\u0105dze\u0144, które podlegaj\u0105 obowi\u0105zkowi przedstawienia w my\u015bl art. 90 ustawy, ale dotyczy to wszystkich zarz\u0105dze\u0144. W art. 91 ustawy o samorz\u0105dzie gminnym mowa jest o uchwale lub zarz\u0105dzeniu organu gminy.
Organem gminy stosownie do art. 11a ustawy o samorz\u0105dzie gminnym jest rada gminy, wójt (burmistrz, prezydent miasta). Uchwa\u0142a lub zarz\u0105dzenie organu gminy s\u0105 sprzeczne z prawem, je\u017celi naruszaj\u0105 przepisy zawarte w aktach normatywnych powszechnie obowi\u0105zuj\u0105cych, jak w niniejszej sprawie, mianowicie naruszaj\u0105 przepisy ustawy – Prawo przewozowe. Organ nadzoru mia\u0142 na uwadze naruszenie przez organ gminy art. 33a ustawy – Prawo przewozowe. Dzia\u0142alno\u015b\u0107 komunalna gmin podlega nadzorowi wojewody.
Z tych wzgl\u0119dów Naczelny S\u0105d Administracyjny na podstawie art. 184 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o post\u0119powaniu przed s\u0105dami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z pó\u017an. zm.) orzek\u0142 jak w sentencji.<\/p>\n","protected":false},"author":2,"featured_media":0,"comment_status":"closed","ping_status":"closed","template":"","categories":[26],"tags":[],"class_list":["post-8507","infobus","type-infobus","status-publish","hentry","category-przewoznicy"],"acf":[],"yoast_head":"\n